Ziemia Lubawska
piątek, 09 października 2009 11:45 | 
Author: Marcin Grzesiak | 
Zróżnicowaniu rzeźby terenu towarzyszy urozmaicona sieć hydrograficzna. Teren ten w przeważającej części znajduje się w dorzeczu Drwęcy, najdłuższego (207 km) i największego prawego dopływu Wisły w północnej Polsce. Ważną rolę w sieci hydrograficznej odgrywają również liczne jeziora. Teren działania LGD „Ziemia Lubawska” znajduje się w granicach obszaru funkcjonalnego Zielone Płuca Polski (ZPP). Jedną z ważniejszych atrakcji przyrodniczych, a także turystycznych gmin subregionu Ziemia Lubawska są tereny leśne oraz obszary i obiekty chronione.
Obszar działania LGD posiada bogatą historię. Ze względu na swoje położenie od najdawniejszych czasów był miejscem rozwoju osadnictwa i wszelkiej działalności ludzkiej. Ziemia ta poprzez swoje położenie narażona była na nieustanne konflikty, najazdy i zabory, co w konsekwencji prowadziło do częstych zmian politycznych i nie sprzyjało długotrwałemu, ewolucyjnemu rozwojowi. Najstarsze ślady osadnictwa na terenie Ziemi Lubawskiej i okolic, odnotowane w materiale archeologicznym sięgają neolitu (4500-1800 lat p.n.e). W tym czasie zaczęła zakładać swoje osady ludność zajmująca się rolnictwem.
Kolejne epoki osadnictwa pradziejowego czyli epoki brązu i żelaza to okresy dalszego rozwoju osiedleńczego. Poza licznymi osadami i cmentarzyskami występującymi w bezpośrednim sąsiedztwie
Drwęcy i jezior regionu pojawiły się nowe formy osiedleńcze, a mianowicie grodziska. Początki ciągłego osiedlania się ludzi na tych ziemiach sięgają wczesnego średniowiecza. Początkowo obszar zasiedlony był przez plemiona pruskie, głównie Sasinów, z którymi ówcześni władcy mazowieccy toczyli ciągłe walki.
fot.: Wikipedia & K. Andrzejczak Powiat Nowomiejski
